Bangkok: klongtour en eten op de 77ste

Vandaag hebben we een privé-boottocht over de klongs (de kanalen die door Bangkok lopen) gemaakt. We kwamen langs de meest bouwvallige houten huizen die je je maar voor kunt stellen, maar die toch nog bewoond worden. Opvallend was ook dat er zelfs bij van die ogenschijnlijke krotten heel vaak een hoogst moderne schotelantenne staat. Televisie kijken kunnen ze dus wel ook al hangt het dak aan elkaar van stukken golfplaat. De bestuurder van de longtailboot manoeuvreerde ons handig langs de nodig eenmanszaakjes, die ook een graantje mee mochten pikken van ons. Zo kwamen we langs een floating market: welgeteld twee bootjes, waarvan er een langszij kwam varen om ons de koopwaar te slijten. We hebben er met flink afdingen wat gekocht en ook nog wat drinken ingeslagen. Dat was dus de floating market. De volgende stop was bij een tempel, waar zakken oud brood te koop waren om de vissen te voeren. Maar daar hadden wij geen zin in, dus het brood werd uiteindelijk door de kapitein in het water gegooid. Dat veroorzaakte een enorm gekrioel van vissen, die op en over elkaar sprongen om het brood te bemachtigen. Beetje griezelig om te zien, eigenlijk. Die vissen worden volgestouwd met brood en zijn daardoor inmiddels te lui om zelf hun kostje bij elkaar te vangen. Het heeft te maken met de boeddhistische leer en de plicht om goede werken te doen, waaronder het zorgen voor dieren. Je ziet ook overal zwerfhonden liggen en lopen die door iedereen van hapjes worden voorzien. Tja, misschien kom je zelf wel als hond terug op aarde in je volgende leven en dan wil je natuurlijk ook dat men zich om je bekommert. Zoiets.

Na afloop van de boottocht werden we in de buurt van het Groot Paleis afgezet (letterlijk en figuurlijk, want voor het aan land gaan moesten we ineens ook betalen!). Omdat we dat gisteren al gezien hadden, wilden we vandaag nog naar een andere aanbevolen tempel gaan, de Wat Pho, die daar vlakbij lag. Onderweg er naartoe kwamen we in aanraking met een fenomeen uit de reisgidsen: de zogenaamd hulpvaardige Thai die informeert waar je naartoe wilt en dan zegt: “Oh, dat is jammer, die is al gesloten. Maar ik weet wel een andere tempel die ook heel mooi is bla, bla” en je dan naar allerlei winkeltjes enz. loodst waar hij commissie voor opstrijkt. Daar trappen wij dus niet in. We negeerden de man en kwamen even later aan bij Wat Pho, die nog gewoon open was, zij het dat de belangrijkste bezienswaardigheid van het complex, de Liggende Boeddha, nog maar een kwartier te bezichtigen was. Even opschieten dus. Het was inderdaad een gigiantisch beeld van een liggende boeddha, helemaal goudkleurig, die zo groot was dat hij met geen mogelijkheid in zijn geheel op de foto kon. Nou ja, dan maar in stukjes. De voetzolen waren versierd met schitterende parelmoeren figuren. Erg fraai allemaal en zeer de moeite waard. Waar we echter geen rekening mee hadden gehouden was de tijd – het was inmiddels over vijven en dat betekent in Bangkok spitsuur in het verkeer. De taxi's en tuk-tuks wilden ons alleen tegen woekertarieven vervoeren, vanwege het 'traffic, traffic'. Uiteindelijk na veel vijven en zessen vonden we een tuk-tukker die bereid was ons tegen een schappelijk tarief naar het hotel te brengen. Daar hebben we meteen maar de speed-lijnboot genomen – een soort waterbus die met een noodvaart over het water scheurt en bij veel haltes stopt. Een enkeltje kost 9 baht (nog geen 25 cent) per persoon. Binnen een paar minuten waren we bij onze halte: de Bayoke Sky Tower. Daar gingen we namelijk eten, in de hoogste toren van Thailand, die al met al 340 meter hoog is. Op de 77e verdieping is een restaurant met prachtig uitzicht over de stad, in dit geval bij avond met overal lichtjes, het leek wel kerstmis. We konden ook goed zien hoe het verkeer nog steeds muurvast stond. In het restaurant was een uitgebreid diner-buffet met allerlei internationale gerechten (volgens het gidsje 80 verschillende), dus voor elk wat wils.

Daarna zijn we teruggegaan naar het hotel, maar omdat de boot niet meer bleek te varen op dit tijdstip, namen we de tuk-tuk door het nog steeds drukke avondverkeer.

Reageer

Vul onderstaande velden in om een reactie te plaatsen op dit reisverhaal.

naam *
bericht *
	Stuur mij een e-mail bij nieuwe reacties op dit verhaal.
e-mail adres *