Tree tops jungle safari

Het bleek dus toch de goede trein en die bracht ons terwijl wij sliepen naar Surat Thani. Toen we daar aankwamen om kwart over 7 stond daar weer iemand ons op te wachten. We werden verzocht in een songthuew (een open taxi) te stappen, met nog een ander gezin uit Waalre (!) bestaande uit 5 personen. De bagage ging bovenop. Na een tocht van zeker een uur kwamen we aan bij ons doel van die dag: Tree Tops, waar – de naam zegt het al – we in een boomhuisje zouden gaan slapen. De “lobby” was erg groot en ietwat naargeestig, maar het personeel was erg aardig. We mochten ons even terug trekken in onze boomhut en om 13.00 uur kregen we lunch, lekker Thais eten. Na de lunch zouden we gaan “tuben” op de rivier. Leuk! Met de songthuew en een 9-tal vrachtwagen-binnenbanden werden we naar een nabij gelegen rivier gereden. Daar stapten we het water in, wat niet heel diep was, hesen ons in een band en lieten ons heerlijk meedrijven met de stroom. Het begon ook nog te regenen, maar ja … nat waren we toch al. Er waren apen, een slang en natuurlijk de mooie flora te zien onderweg. Op een gegeven moment kregen we gezelschap van een hond, door de kinderen Mottie gedoopt, die vrolijk met ons mee zwom, af en toe aan land klauterde en dan toch weer het water in dook. Hij vond het zó gezellig dat hij zelfs na afloop met ons mee aan land kwam toen ons tubing-avontuur er op zat. Hij achtervolgde zo hardnekkig de rijdende auto, dat onze gids hem maar in de wagen hees. Dat vond hij toch toch niet zo'n succes en hij deed verwoede pogingen om er weer uit te springen – tevergeefs. Hij bleef bij ons tijdens het volgende onderdeel van de tour: het voederen van een stel apen bij een voormalig tempel-complex. Het duurde even voor de apen zich lieten zien en voeren, want er liepen meer honden los rond en die joegen de apen steeds terug de bomen in. Dat schoot niet op. Uiteindelijk konden we toch al het meegebrachte fruit kwijt en waren er volop foto-opportunities. Helaas wemelde het daar ook van de muggen, dus we zaten allemaal binnen geen tijd onder de bulten. Opeens was er ook een baby-gibbon met een halsbandje verschenen, die meteen de show stal en met name erg van Jonas gecharmeerd was. Hij gaf hem handjes en achterpootjes en ging graag aan zijn nek of t-shirt hangen. Hij had een beetje de pik op Mottie, die het toch al zwaar had als indringer tussen al die andere zwerfhonden. Arm beest.

Toen het fruit echt op was werden we nog naar een uitzichtpunt gebracht en vandaar ging het weer naar de boomhutten. Mottie ging mee en bleef ons en het andere gezin trouw volgen gedurende de rest van ons verblijf daar. 's Avonds hebben we lekker gegeten (Thais uiteraard, er was geen keuze-menu) en gekletst met onze mede-Treetoppers uit Waalre. Het klikte heel aardig, ook tussen de kinderen ondanks het leeftijdsverschil (Lisanne van 18, Sander van 17 en Marco van 14). Ze kochten hun vis regelmatig op de markt op het Gerardusplein, waren bekend met het Joriscollege in Eindhoven en zo waren er nog wat links. Grappig, zo ver weg gaan en dan mensen tegen komen die vlak bij je wonen. Na nog even op het balkon naar de oerwoud-geluiden te hebben geluisterd, zijn we niet al te laat gaan slapen in ons boomhuis, waar het een beetje muf rook, maar verder alles OK was en hebben lekker geslapen onder een grote klamboe.

Naar Surat Thani

De donderdag was een reisdag. Tenminste vanaf 15.30 uur. Daarvoor hebben we lekker ontbeten, rustig onze spullen ingepakt, een paar uur aan/in het zwembad gelegen en voor de laatste keer lekker geluncht in het river Kwai resort.

We zijn vandaag richting Bangkok gegaan om daar de nachttrein naar Surat Tani te pakken, 650 km zuidelijker. Op de weg naar Bangkok was het aanmerkelijk drukker dan toen we er 6 dagen geleden vandaan kwamen. Bangkok is berucht voor zijn veelal stilstaande autoverkeer. Misschien is dat de reden waarom we zo vroeg opgehaald werden. De trein zou pas om 19.30 uur vertrekken en op de heenweg hebben we er 1,5 uur over gereden. Als dat de maatstaf was, dan zouden we al om 5 uur op het station in Bangkok zijn. Veel te vroeg!

Om een uur of kwart voor 5 reed de chauffeur van het taxibusje een tankstation op. Die gaat even tanken, dachten wij. Maar neen, hij ging de weg vragen. 3 km verderop deed hij dat opnieuw. We waren inmiddels een kwartier verder. Weer 3 km verderop vroeg hij weer de weg. De passagiers in het busje (wij dus) kregen een beetje een onbehaaglijk gevoel. We kwamen nauwelijks meer vooruit qua kilometers, zaten zeker nog zo'n 60 km van Bangkok af en de chauffeur was de weg kwijt. Als dat zo doorging was het nog maar de vraag of we wel op tijd op het station zouden aankomen.

Na de 4e keer de weg gevraagd te hebben, zei Marike: ik zie een spoorlijn. En inderdaad zagen we tussen de kraampjes van een groente/fruitmarkt door een wagon staan. Maar geen station te zien. De chauffeur ging parallel aan het spoor rijden en draaide 300 meter verderop tussen 2 marktkraampjes door een parkeerterreintje op. Dit kon niet kloppen natuurlijk: we waren vast en zeker verdwaald. Willem zei: blijven jullie hier maar even wachten, dan ga ik wel even vragen of de trein naar Surat Tani hier toevallig ook stopt. Hij nam de treintickets mee, zag een stuk verderop 50 Thai zitten wachten (het was dus toch een station) en liep het kantoor van het stationshoofd binnen (op ieder station hangt hier een klein organogram aan de muur met foto's en pikorde voor iedereen duidelijk te zien). Ah, zei het stationshoofd: Tickets to Surat Tani. Ja hoor, trein 85 stopt hier ook, maar jullie hebben tickets vanaf Bangkok om 19.30 uur en hier komt hij pas om 20.50 uur. De eerste reactie was dus: shit! We zitten goed, maar hebben weer een belachelijke wachttijd voor de boeg op een station van niks. Er zat niets anders op dan het busje te verlaten en ons bij de wachtende Thai te voegen.

We waren in een voorstad van Bangkok gedropt. Dat wetende hadden ze bij het reisbureau de tijden op de voucher wel eens kunnen aanpassen! Dan waren we nog een paar uur in het zwembad blijven liggen.

De tijd werd door Willem en Sophie gedood met het verkennen van de buurt: veel eetkraampjes, de eerdergenoemde markt, veel kappers (4 in een straal van 500 meter), de nodige telefoonwinkels (daar barst het van in Thailand) en een seven/eleven. Willem maakte van de nood een deugd door zijn Thaise Samsung telefoon (die maar geen verbinding wilde maken met de laptop) om te ruilen voor een originele Nokia (het barst hier van de Chinees namaak).

Marike en Jonas bleven op het station (waar ook het nodige gebeurde/te zien was en waar je natuurlijk ook gewoon kon DS-en).

De trein kwam uiteindelijk om 21.20 uur (half uurtje vertraging).De Nokia bleek bij de eerste poging onmiddellijk als een perfect modem voor de laptop te functioneren.

De brug over de river Kwai

Vandaag hebben we weer eens uitgeslapen. Dus niet om 7 uur in het zwembad, maar om 9.30 uur aan het ontbijt. Daarna zijn we met een taxi naar Kanchanaburi gegaan. Als eerste stop daar hebben we de brug over de river Kwai bezocht. Daar was net een bus met Thai afgezet. De groepen Thai die je hier ziet hebben vaak voor het gemak dezelfde kleur t-shirts of polo's aan. Dit keer waren het roze polo's. Geen mooi plaatje, wanneer je verantwoorde foto's wil maken. Na een minuut of 5 waren ze allemaal weer weg en stond de camera op zwart-wit. We hebben jarenlang een fraaie zwart-wit foto van de brug over de Waal in Nijmegen thuis aan de muur gehad. Van onderaf geschoten en zelf ontwikkeld en afgedrukt. Eens kijken of die van de beroemde brug over de river Kwai net zo fraai is geworden.

Tweede stop was het JEATH museum, gelegen op 50 meter van de brug. JEATH staat voor de landen die betrokken waren bij de aanleg van de brug en Birma spoorlijn: Japan, Engeland, Australie, Thailand en Holland. Het museum zelf was een rommeltje. Met foto's uit de tweede wereldoorlog en periodes ver daarvoor. Op de tweede verdieping was een tentoonstelling van Miss Thailand door de jaren heen. Wat de 2e wereldoorlog met Miss Thailand te maken heeft, Joost mag het weten. Verder werden en kruiden en kleren verkocht. Kortom, we veel variatie.

Na het museum zijn we gaan winkelen. Ze hebben hier een overdekte markt, zoals in Chang Mai. Veel kleine kraampjes waar men tegen afbraakprijzen spulletjes aan de man probeert te brengen en waarbij stevig gepingeld moet worden. Door Sophie werden er vetersandalen gescoord a raison van 100 baht (2,50 euro). Het zal wel geen topkwaliteit blijken te zijn.

Als laatste stop hebben we ons naar een van de oorlogskerkhoven laten rijden, waar we een tijdje de wrange gevolgen van de oorlog hebben mogen ervaren.

Om half 3 waren we terug en zijn we het zwembad in gedoken.

Een rustig dagje al met al.

Waterdag

De ochtend begon heel vroeg (voor mij, Willem). Om 6.15 uur klaarwakker. Ga ik eruit en zwemmen of wacht ik nog even? Je mag hier vanaf 7.00 uur het zwembad in duiken. In de buurt van het zwembad staan ook enkele huisjes, dus is het netjes dat tijdstip te respecteren. Klokslag 7.00 uur dook ik in het water. Rondom het zwembad waren 4 Thaise mensen in alle stilte aan het werk: de blaadjes wegvegen rondom de ligstoelen; de blaadjes uit het water scheppen (niet veel in gevallen vannacht); de ligstoelen afpoetsen en de kussens uitrolllen en erop leggen. Om 5 over 7 komt een van de meisjes van de bediening naar me toe of ik al een kopje koffie lust. In ben blij verrast; Service met een heel grote S. De koffie wordt gebracht. Ik zwem nog even door en trek me om 10 over 7 uit het zwembad omhoog. De koffie is nog lekker warm. Vervolgens duik ik er weer in en moet terugdenken aan vroeger. Ons moeder heeft ons jaren iedere ochtend meegenomen naar de Tongelreep. We stonden dan om 7 uur daar op de stoep. Je mocht er (ook) niet eerder in. Ik herinner me de dampen die van het bad afkwamen wanneer het buiten nog erg koud was. Van de hoge duikplank in de mist om 5 over 7. Dat is wat anders dan koffie langs de rand van het zwembad, maar evengoed een genot. Als is het maar voor de herinnering die het nu geeft. Dank je wel, mam.

Het mooie van het zwembad is, dat wanneer je er alleen in ligt, je je oog precies aan de oppervlakte van het water kan leggen. Omdat het bad tot aan de rand gevuld is en water een beetje bol staat in zo'n bad geeft dit een prachtig gezicht: de badrand ontbreekt en je kijkt over een blauwe vlakte heen recht de tuin in die een stuk verder begint. Een prachtig uitzicht. Dat was het tweede genotsmoment na de koffie en de dag moest eigenlijk nog beginnen.

Om kwart voor 8 blijken Marike en Jonas (die samen hebben geslapen vanwege de ziekte van Jonas) al wakker. Jonas blijkt hersteld. Sophie ligt echter nog op apegapen. Die is 's-ochtends meestal lastig vooruit te branden.

Na het ontbijt gaan we op weg naar de hoofdschotel van vandaag: de Erawan-watervallen. Ze liggen in een nationaal park, 60 km verderop. Je kunt er met een privé chauffeur voor 1200 baht (30 euro) de hele dag naar toe. De watervallen zijn bekend omdat ze simpelweg erg mooi zijn (in het regenseizoen; geluk moet je hebben). Ze liggen op 7 niveau's. Onderaan heb je al een mooie waterval, maar je kunt helemaal naar niveau 7. Een klim van 1,2 km over soms onherbergzame paadjes, maar het loont de moeite. Op ieder niveau kun je zwemmen en je door visjes laten beknabbelen. Ze bijten heel zacht in vooral je voeten (daar waar de meeste dode huidcellen zitten). Het voelt een beetje vreemd aan, maar het doet geen zeer. Je moet het natuurlijk wel een keer gevoeld hebben.

Op de weg terug naar beneden zijn we ook nog even bij niveau 2 gestopt. Daar heb je de grootste waterval en de grootste vissen (wel een centimeter of 30-40). Dan schiet het verwijderen van de dode huidcellen tenminste een beetje op.

Bij de parkeerplaats zijn we eerst gaan lunchen. Weer heerlijk gegeten voor bijna niets (4 gerechten, 4 flessen drinken, 4 ijsjes: 330 baht = 8,25 euro). Waar leven die mensen van, denk je dan.

Terug in het resort zijn we het zwembad ingedoken, waar het op dit tijdstip (16.00 uur) wel heel wat drukker is dan vanochtend.

Verwendag

Vandaag hebben we een verwendag gehad. Marike en ik hebben ons naar een 'spa en massage' laten brengen en hebben ons daar 6,5 uur onderhanden laten nemen. We hebben een 'smooth package' gedaan: een uurtje hoofdmassage, een uurtje oliemassage over de rest van het lichaam, een uurtje ingesmeerd worden in een geel papje (leek op de yellow curry die je hier overal kunt krijgen, lekker met aardappelen erin). Daarna een overheerlijke lunch (een echte greek salad met huisgebakken brood). Vervolgens 2x15 minuten in een herbal steam cabine en een tijdje rusten om uit te stomen, om af te sluiten met een uurtje een gezichtspakking. Ik dacht van tevoren dat dat laatste alleen iets is voor smurfatjes, maar het was echt het hoogtepunt (of ik ben gewoon een smurfatje; doorstrepen wat niet van toepassing is).

De kids hadden hun eigen verwendag (veel cola en chips en bij de lunch lekker bestellen wat je maar wilt). Maar Jonas heeft in de loop van de dag last van zijn maag gekregen. Hij had zelfs zijn friet niet opgegeten, dus het is echt even mis met hem. Verder hadden de kids zich - naar eigen zeggen - prima vermaakt: filmpje gekeken (ze hebben hier een hele stapel leen-dvd's en ieder huisje heeft een dvd-speler), gezwommen, spelletje gespeeld. Kortom: niet verplicht mee naar een of andere brug of kerkhof (dat staat voor overmorgen op het programma). In de dvd-collectie staat niet geheel toevallig ook 'the bridge over de river Kwai'. Marike en ik gaan die een dezer dagen nog even kijken.

Hopelijk is Jonas morgen beter - ligt nu ziek in bed -. De Erenvan watervallen staan op het programma en de chauffeur staat om half 10 op de stoep. Wordt vervolgd.

NB: geen foto's vandaag. Da's jammer, want ik had er graag een gehad met Marike en mij met een pakking en komkommers op de snoet.

Hellfire pass en Tijgertempel

Vandaag hebben we lekker uitgeslapen en lekker ontbeten. Om half 11 werden we opgehaald door een privé-chauffeur die ons naar de Hellfire pass en het bijbehorende Memorial Museum bracht. Wel even een stukje rijden, maar ondertussen hebben we weer van het mooie bergachtige landschap en het Thaise leven rond de grote weg kunnen genieten. Na een dik uur waren we bij het Hellfire Pass Memorial, een museum bij de plek waar een deel van de Birma spoorlijn heeft gelopen. De Hellfire pass was daar onderdeel van. Met de hand (en wat dynamiet) door – voornamelijk Australische – krijgsgevangenen en Aziatische arbeiders aangelegd onder b(iz)arre omstandigheden.

In het Museum wordt het hele verhaal uitgelegd, op een zeer indrukwekkende manier. Er was ook een Nederlandse audio-tour, handig voor de kinderen. Vier kilometer van de oorspronkelijke spoorlijn is als pad gereconstrueerd, met daarin de Hellfire Pass en een aantal andere belangrijke plekken, zoals bruggen en passen. Het eerste stuk daarvan zijn we gevolgd, begeleid door de audio-tour. Het was vandaag 36 graden, met eerst veel zon en later wat regen, dus de weersomstandigheden van destijds waren wel vergelijkbaar. En dat men vaak noodgedwongen op blote voeten liep over de ruige paden, kunnen we naleven door even onze schoenen uit te trekken en blootsvoets een paar stappen te doen. Maar lopend door de lieflijke natuur, is het bijna niet voor te stellen dat zich daar zulke gruwelijke dingen hebben afgespeeld en wat die mensen hebben doorgemaakt bij de aanleg van de spoorlijn …. ik word er stil van.

Helaas is het in het museum en op het pad blijkbaar belangrijker (voor de meeste Thai althans) om je zo voordelig mogelijk tegen de achtergrond van een tekstbord of maquette te laten fotograferen.

Het getuigt niet van veel historisch besef, maar ja.

We stappen weer in de auto en zetten koers naar de Tijgertempel. In dit tempelcomplex hebben de monniken zich ontfermd over allerlei achtergelaten dieren, waaronder tijgerwelpjes, die gered zijn van de stropers. Deze zijn inmiddels uitgegroeid tot volwassen tijgers, die nog steeds door de monniken verzorgd worden. Als toerist kun je je laten fotograferen met deze dieren (die wel allemaal aan een ketting liggen). Dat gaan we dus eens laten doen. Het is nogal een commerciële bedoening, merken we bij aankomst. Hele horden toeristen staan in de rij voor de tickets. Je moet – uiteraard – eerst een verklaring tekenen dat je afziet van eventuele claims als je arm of een ander ledemaat er af wordt gebeten, voor je naar binnen mag. Dan dalen we af in een canyon, waar de tijgers siësta liggen te houden. Ook daar weer in de rij voor de foto, die genomen wordt met je eigen camera door personeel van de Tijgertempel. Je wordt rondgeleid door een ander persooneelslid langs de verschillende tijgers en overal worden dan een paar foto's geknipt. Het levert wel leuke plaatjes op, zij het wat eentonig van compositie.

Dat hebben we dan ook weer meegemaakt. Terug naar het resort!

In Kanchanaburi

Zoals verwacht had de trein de nodige vertraging opgelopen. We waren om 9.15 uur in Bangkok i.p.v. om 7.00 uur. Met name de laatste 5 kilometer voor het station zagen we pal naast het spoor opgetrokken krotten. Hutjes van golfplaten waar je zo naar binnen kijkt en waar het hard binnen moet regenen wanneer het weer eens met bakken uit de lucht komt. En dat doet het hier iedere dag in het regenseizoen (waar we in zitten). Het is overigens gewoon een warme douche en we hebben tot nu toe zoveel geluk met het weer dat we op geen enkele excursie nat zijn geworden (behalve dan in de poel met de olifanten, maar dat lag niet aan het weer).

Er stond op het station weer keurig iemand met een bordje met onze naam erop. Men weet dat de trein vertraging heeft maar maalt daar niet om; men is er op de aankomsttijd volgens de timetable en gaat gewoon wachten. Efficiëncy is hier een begrip waar nog veel geld aan verdiend kan worden.

We hadden een 8 persoons busje met bioscoopscherm voor ons vieren. De chauffeur zette een film op en ging op weg. Op de vraag of hij ergens wilde stoppen om ontbijt in te slaan werd vakkundig gereageerd. Allereerst stak hij voor een stoplicht zijn arm naar buiten met 20 baht om 2 zakjes gebakken banaan te kopen en even verderop stopte hij bij een bakery shop waar ze de heerlijkste broodjes, cake, croissants en echte sterke koffie hadden. We sloegen het e.e.a in en hebben in het busje ontbeten. Na 1,5 uur waren we op de plaats van bestemming. Het River Kwai resort. Een prachtig aangelegd parkje met 11 juwelen van huisjes aan de rivier.

We zijn het zwembad ingedoken en hebben verder bepaald wat we hier de komende dagen gaan bekijken. En op het terras met uitzicht op de rivier lekker gegeten. Al met al een rustig dagje.

Rust- en en reisdag

Vandaag hebben we voor het eerst deze vakantie uitgeslapen. Om 9.30 uur zaten we aan het – weer uitgebreide – ontbijt. Daarna hebben we onze spullen bij elkaar gepakt, hebben de mooie kamers van De Naga verlaten (het hele hotel is overigens erg mooi – overal versierd met draken, want Naga betekent Draak) en hebben we de dag erg rustig doorgebracht. Beetje zwemmen, het blog bijwerken, een warme maaltijd naast het station van Chiang Mai (erg lekker!) en vervolgens de trein in. Die vertrok om 17.55 uur, precies op tijd (Chiang Mai is de startplaats) voor een rit naar Bangkok. Daar worden we om 7.00 uur opgepikt (dat zal wel minimaal 9.30 uur worden, vermoeden we op moment van schrijven van dit stukje. We zijn op weg naar de River Kwai. Die van die brug.

Als treinhap hebben we take away pizza's en lekker Italiaanse broodjes geregeld bij de Italiaan van gisteren. No pictures today.