Vanwege de vertraging van de trein moesten we ons haasten om op tijd te zijn. We hadden om 13.00 uur afgesproken voor een private tour. Met zijn vieren en een gids. De gids blijkt weliswaar Engelstalig te zijn (het fietsbedrijfje wordt door een Nederlander gerund, maar die heeft al een gezinnetje onder zijn hoede), maar dat vinden we allemaal geen probleem. Hij is erg aardig en grappig en kan mooi vertellen. Verder vind hij het geen probleem om af en toe een family-picture te maken.

We doen een rondje van 25 km. We gaan vrijwel meteen het buitengebied in en fietsen op rustige weggetjes langs mooie plaatsen. Als eerste komen we bij een chinese tempel, waar Sophie een muntje in één keer van 3 meter afstand in een klein potje gooit – wat bijna nooit iemand lukt en wat veel geluk moet brengen in de rest van haar leven. De gids is erg onder de indruk en deelt meteen een high-five met Sophie. Verder gaan we langs een leprakolonie, een lokale bakkerij (man, vrouw, 2 pubers die iedere dag werken van 5 tot 5 en 4500 broden per dag bakken), een pottenbakkerij (waar een 13 jarig jongen iedere dag 2500 potten draait voor 300 baht loon), een snoepfabriek (waar men snoep maakt van 70% rijstpoeder, 10% suiker , 10% smaakstof en 10% kokos), een Chiang Mai tempel en een lokale markt. We krijgen overal lekkere dingen om te proeven. Een fantastische middag! Ook de kinderen genieten ervan. We hebben veel geluk met het weer; het heeft de hele ochtend stevig geregend in Chiang Mai, maar tijdens het fietsen is het zonnig en 35 graden. Wel weer flink zweten dus. Om 6 uur zijn we terug in het hotel. Na een duik in het zwembad (ook hier een towel-service; zal wel standaard zijn in Thailand) hebben we Mexicaans gegeten bij een Amerikaan met zonnebril op en een gele pyama aan. Muziek van James Brown.

Willem is nog op zoek gegaan naar een wireless point om drivers en programmaatjes te downloaden. De telefoon heeft een prima internetverbinding, maar de telefoon aan de laptop koppelen werkt nog steeds niet. Het blog loopt daarom achter.