Onze 3e dag van de bergdorpbelevenis begon met een soort wentelteefje bij het ontbijt (vaak zijn er gebakken eieren en pannenkoekjes), waar flink van werd gegeten door de kids. Daarna gingen we met paard en wagen op weg naar een boerendorp (waar circa 300 mensen wonen in houten, armoedige huisjes). Onderweg stopten we bij een soort van kas waarin de prachtigste vlinder rondvlogen. Vervolgens ging het door naar een schooltje. De kinderen gaan hier vanaf hun 3e naar school tot en met hun 15e. De allerkleinsten worden opgevangen in een soort peuterspeelzaal. Veel kinderen die rondrennen en 4 tafeltjes waar sommige kinderen apart worden genomen en hun eerste Thaise en Engelse woorden leren lezen. Door de school heen lopend zie je vervolgens de leeftijd en de leerstof in niveau stijgen. Er wordt les gegeven in keurige en fleurige lokalen

In het dorp hebben we rondgewandeld en tekst en uitleg gekregen over het leven op het platteland. Alles draait hier om rijst. Men hoopt op 2 oogsten De eerste oogst is om zelf van te eten en de tweede is voor de verkoop. Af en toe zie je ook een akkertje mais (voor de beesten). Verder groeit er aan iedere boom hier fruit in allerlei soorten en maten. Het ene nog lekkerder dan het andere.

Na het ochtendprogramma hebben we nog even gezwommen en daarna geluncht (een soort nasi). Om half 3 uur vertrokken we richting station; onderweg werd een Boeddha aangedaan die je op kilometers afstand midden in het landschap ziet blinken. Hij blijkt op een helling te staan waar een trap met ongeveer 300 treden naar toe leidt. We kregen allemaal een paraplu tegen de zon. De binnenkant van enkele paraplu's bleek uit een mooi mozaïekje te bestaan, wat mooie foto's opleverde (en die gouden Boeddha's blijven ook prachtig).

Op het station bleek de trein weer eens vertraagd. Men meldde bij aankomst dat het één uur was, maar uiteindelijk bleken het er twee te zijn. Vreemd, want er zit geen enkele andere trein voor degene die wij moeten hebben; het is dus een kwestie van op ieder station (te) lang stoppen.

Onderweg naar Chiang Mai is dit dagboek bijgewerkt (werken in de trein is hier ook gewoon mogelijk). Eens kijken of we vóór 22.00 uur in het hotel zijn en dan nog wat te eten kunnen krijgen (volgens de site van het hotel geen probleem: restaurant open tot 23.00 uur en de roomservice tot 24.00 uur). We gaan naar een zogenaamd boetiek hotel; 4 dagen lekker luxe midden in de stad.

En eindelijk ook weer Wifi, zodat we eens kunnen gaan uploaden.

Het eerder deze week gedownloade programmaatje om de Thaise telefoon als modem te gebruiken blijkt niet te werken. Willem gaat een nieuwe poging doen. De telefoon heeft namelijk wel bijna overal bereik, inclusief internet. Even aan elkaar koppelen en dan kunnen de uurtjes in de trein zelfs worden benut om het thuisfront mee te laten genieten. Verhaaltjes en foto's kunnen dan anywhere, anytime worden gedeeld. Het heet niet voor niets World Wide Web (aldus Willem).