Na een stevig ontbijt werden we weer vroeg opgehaald voor de volgende belevenis: Olifanten voeren, rijden en wassen op de Jumbo-tour.

Nadat we een Frans gezin hadden opgepikt reden we naar een markt om bananen in te slaan. Onderweg kregen we al wat uitleg: er is een verschil tussen Afrikaanse en Aziatische olifanten. De Aziatische zijn wat kleiner, hebben kleinere oren, maar zijn beter trainbaar (have bigger brains). Ze worden net zo oud als mensen. Ze zijn 2 tot 3 jaar drachtig (afhankelijk van of de baby een vrouwtje of een mannetje is). Ze kunnen binnen een uur na de geboorte al lopen en in het allereerste begin lopen ze als een dronkenlap (misschien heet het bier hier daarom Chang Elephant?).

Bij de geboorte wegen ze zo'n 150 kg. Olifanten zijn herbivoren en eten tussen de 200 en 250 kg per dag. Planten, bamboe, boomschors, en fruit. Eigenlijk alles wat ze in het bos tegenkomen. Ze drinken zo'n 200 liter water per dag.

Na een uurtje rijden waren we op de plaats van bestemming. Na wat uitleg over het ontstaan van het olifanten-center en over de herkomst van de beesten (voormalige werk- en circus-olifanten), moesten we ons gaan omkleden. We kregen allemaal een blauwe kiel en broek aan, heel hip met een laag kruis (zie foto's). We zouden namelijk nogal vies en nat kunnen worden, net als de olifanten.

Het programma begon met het voeren van de bananen. De gele voor de baby's en de groene voor de volwassen olifanten. Daarna kregen we les in de instructies waar de beesten naar luisteren:

Eerst leerden we opstappen: door het commando Nolong ging de olifant door de knieën. Dan zet je een voet op zijn poot en zwaait je been over zijn rug, waarbij je je vastgrijpt aan de bovenkant van zijn oor. Eenmaal bovenop zijn nek luidden de volgende commando's: Rechtdoor = Pai. Rechtsaf = Gué. Linksaf = Gué Gué. Stoppen = How. Tijd om toe te passen. Op de olifant klimmen was best een klus, maar eenmaal gezeten (hoog!!!) ging het rondje lopen – een keer linksom en een keer rechtsom – eigenlijk best goed. We voelden ons heel stoer, zo boven op die jumbo's. Later hoorden we dat ze helemaal niet naar ons luisteren, maar alleen naar hun vaste verzorger, de mahout. Hè, wat een teleurstelling. Of misschien maar goed ook, want er stond ook nog een tochtje bergop en bergaf op het programma, na de overigens weer heerlijke lunch van kippekluifjes, noedelsoep en rijst met groenten. Dus stegen we allemaal weer op, dit keer in tweetallen van berijder en passagier. Sophie voorop, Marike achterop een grote olifant. Jonas voorop, Willem achterop een wat kleinere met een paarse kuif. De mahouts liepen er naast en gaven de commando's. Het viel nog niet mee om naar boven te komen, want het had behoorlijk geregend en het pad was een en al modder. Dat die logge zware beesten daar überhaupt nog tegenop komen verbaasde ons. Maar het lukte, zij het héél traag. Eenmaal boven gekomen kregen de jumbo's weer wat te eten, wat ze trouwens onderweg ook naar hartelust uit het bos haalden. Langs het pad groeide genoeg lekkers. In de tussentijd kregen de muggen ook weer te eten, namelijk ons! Het was bloedheet daar en door al dat zweten was de beschermende DEET zo goed als verdwenen. Dat was dus een feestmaal voor de muskieten. Gauw weer weg, naar beneden. Dat was bijna nog moeilijker dan omhoog en we moesten ons goed vastgrijpen aan het touw dat om de rug van de olifant was gebonden. Het duurde wel even voor we weer beneden waren, want onderweg kreeg een van de olifanten, een vrouwtje waarvan de baby aan een ketting met haar meeliep, het op de heupen. Ze schrok ergens van of zo, begon te trompetteren en weigerde verder te lopen. Sterker nog, ze ging zelfs achteruit en gevaarlijk dicht langs de rand van het pad! Er onstond enige commotie, om niet te zeggen paniek, onder de mahouts, want ze kregen het beest niet zo snel op het pad terug. De rijder en passagier moesten er vliegensvlug af en de rest van het pad lopen (maar dat vonden ze bij nader inzien eigenlijk wel zo veilig). Na enig gesjor en geschreeuw ging de olifant weer recht staan en konden we onze weg vervolgen. Pfff …. veilig beneden. Het was ook eigenlijk wel mooi geweest, vonden wij. We kregen behoorlijk last van de benen. Tijd voor het wassen van de beesten. De mahouts leidden ze het water in en wij mochten getooid met een emmer en twee borstels er achteraan om onze olifant te schrobben. Nou zeg, dat hebben we geweten – het was een grote modderpoel en regelmatig zakten we tot onze knieën in de modder. Maar het was een onvergetelijke ervaring, dat wel. We hebben ervan genoten om die beesten lekker af te soppen, waarbij er af en toe wel wat mis ging natuurlijk: Jonas gleed van de rug in het water, Sophie werd bijna geplet toen onze olifant besloot op zijn andere zij te gaan liggen! En dan was er nog zo'n lolbroek die ons steeds maar nat spoot met zijn slurf. Maar aangezien we toch allemaal al smerig en nat waren, maakte dat de lol alleen maar groter. Uiteindelijk was het ook voor ons time to hit the showers en daarna werden we allemaal weer schoon teruggebracht naar Chiang Mai, moe maar voldaan.

's Avonds hebben vlak naast het hotel bij een echte Italiaan pizza gegeten. Lekker! En dan maar eens vroeg naar bed, want er zit weer een reisdag – of liever nacht – aan te komen: de nachttrein naar Bangkok op vrijdag de 13e! Als dat maar goed gaat...