Vandaag hebben we lekker uitgeslapen en lekker ontbeten. Om half 11 werden we opgehaald door een privé-chauffeur die ons naar de Hellfire pass en het bijbehorende Memorial Museum bracht. Wel even een stukje rijden, maar ondertussen hebben we weer van het mooie bergachtige landschap en het Thaise leven rond de grote weg kunnen genieten. Na een dik uur waren we bij het Hellfire Pass Memorial, een museum bij de plek waar een deel van de Birma spoorlijn heeft gelopen. De Hellfire pass was daar onderdeel van. Met de hand (en wat dynamiet) door – voornamelijk Australische – krijgsgevangenen en Aziatische arbeiders aangelegd onder b(iz)arre omstandigheden.

In het Museum wordt het hele verhaal uitgelegd, op een zeer indrukwekkende manier. Er was ook een Nederlandse audio-tour, handig voor de kinderen. Vier kilometer van de oorspronkelijke spoorlijn is als pad gereconstrueerd, met daarin de Hellfire Pass en een aantal andere belangrijke plekken, zoals bruggen en passen. Het eerste stuk daarvan zijn we gevolgd, begeleid door de audio-tour. Het was vandaag 36 graden, met eerst veel zon en later wat regen, dus de weersomstandigheden van destijds waren wel vergelijkbaar. En dat men vaak noodgedwongen op blote voeten liep over de ruige paden, kunnen we naleven door even onze schoenen uit te trekken en blootsvoets een paar stappen te doen. Maar lopend door de lieflijke natuur, is het bijna niet voor te stellen dat zich daar zulke gruwelijke dingen hebben afgespeeld en wat die mensen hebben doorgemaakt bij de aanleg van de spoorlijn …. ik word er stil van.

Helaas is het in het museum en op het pad blijkbaar belangrijker (voor de meeste Thai althans) om je zo voordelig mogelijk tegen de achtergrond van een tekstbord of maquette te laten fotograferen.

Het getuigt niet van veel historisch besef, maar ja.

We stappen weer in de auto en zetten koers naar de Tijgertempel. In dit tempelcomplex hebben de monniken zich ontfermd over allerlei achtergelaten dieren, waaronder tijgerwelpjes, die gered zijn van de stropers. Deze zijn inmiddels uitgegroeid tot volwassen tijgers, die nog steeds door de monniken verzorgd worden. Als toerist kun je je laten fotograferen met deze dieren (die wel allemaal aan een ketting liggen). Dat gaan we dus eens laten doen. Het is nogal een commerciële bedoening, merken we bij aankomst. Hele horden toeristen staan in de rij voor de tickets. Je moet – uiteraard – eerst een verklaring tekenen dat je afziet van eventuele claims als je arm of een ander ledemaat er af wordt gebeten, voor je naar binnen mag. Dan dalen we af in een canyon, waar de tijgers siësta liggen te houden. Ook daar weer in de rij voor de foto, die genomen wordt met je eigen camera door personeel van de Tijgertempel. Je wordt rondgeleid door een ander persooneelslid langs de verschillende tijgers en overal worden dan een paar foto's geknipt. Het levert wel leuke plaatjes op, zij het wat eentonig van compositie.

Dat hebben we dan ook weer meegemaakt. Terug naar het resort!