De ochtend begon heel vroeg (voor mij, Willem). Om 6.15 uur klaarwakker. Ga ik eruit en zwemmen of wacht ik nog even? Je mag hier vanaf 7.00 uur het zwembad in duiken. In de buurt van het zwembad staan ook enkele huisjes, dus is het netjes dat tijdstip te respecteren. Klokslag 7.00 uur dook ik in het water. Rondom het zwembad waren 4 Thaise mensen in alle stilte aan het werk: de blaadjes wegvegen rondom de ligstoelen; de blaadjes uit het water scheppen (niet veel in gevallen vannacht); de ligstoelen afpoetsen en de kussens uitrolllen en erop leggen. Om 5 over 7 komt een van de meisjes van de bediening naar me toe of ik al een kopje koffie lust. In ben blij verrast; Service met een heel grote S. De koffie wordt gebracht. Ik zwem nog even door en trek me om 10 over 7 uit het zwembad omhoog. De koffie is nog lekker warm. Vervolgens duik ik er weer in en moet terugdenken aan vroeger. Ons moeder heeft ons jaren iedere ochtend meegenomen naar de Tongelreep. We stonden dan om 7 uur daar op de stoep. Je mocht er (ook) niet eerder in. Ik herinner me de dampen die van het bad afkwamen wanneer het buiten nog erg koud was. Van de hoge duikplank in de mist om 5 over 7. Dat is wat anders dan koffie langs de rand van het zwembad, maar evengoed een genot. Als is het maar voor de herinnering die het nu geeft. Dank je wel, mam.

Het mooie van het zwembad is, dat wanneer je er alleen in ligt, je je oog precies aan de oppervlakte van het water kan leggen. Omdat het bad tot aan de rand gevuld is en water een beetje bol staat in zo'n bad geeft dit een prachtig gezicht: de badrand ontbreekt en je kijkt over een blauwe vlakte heen recht de tuin in die een stuk verder begint. Een prachtig uitzicht. Dat was het tweede genotsmoment na de koffie en de dag moest eigenlijk nog beginnen.

Om kwart voor 8 blijken Marike en Jonas (die samen hebben geslapen vanwege de ziekte van Jonas) al wakker. Jonas blijkt hersteld. Sophie ligt echter nog op apegapen. Die is 's-ochtends meestal lastig vooruit te branden.

Na het ontbijt gaan we op weg naar de hoofdschotel van vandaag: de Erawan-watervallen. Ze liggen in een nationaal park, 60 km verderop. Je kunt er met een privé chauffeur voor 1200 baht (30 euro) de hele dag naar toe. De watervallen zijn bekend omdat ze simpelweg erg mooi zijn (in het regenseizoen; geluk moet je hebben). Ze liggen op 7 niveau's. Onderaan heb je al een mooie waterval, maar je kunt helemaal naar niveau 7. Een klim van 1,2 km over soms onherbergzame paadjes, maar het loont de moeite. Op ieder niveau kun je zwemmen en je door visjes laten beknabbelen. Ze bijten heel zacht in vooral je voeten (daar waar de meeste dode huidcellen zitten). Het voelt een beetje vreemd aan, maar het doet geen zeer. Je moet het natuurlijk wel een keer gevoeld hebben.

Op de weg terug naar beneden zijn we ook nog even bij niveau 2 gestopt. Daar heb je de grootste waterval en de grootste vissen (wel een centimeter of 30-40). Dan schiet het verwijderen van de dode huidcellen tenminste een beetje op.

Bij de parkeerplaats zijn we eerst gaan lunchen. Weer heerlijk gegeten voor bijna niets (4 gerechten, 4 flessen drinken, 4 ijsjes: 330 baht = 8,25 euro). Waar leven die mensen van, denk je dan.

Terug in het resort zijn we het zwembad ingedoken, waar het op dit tijdstip (16.00 uur) wel heel wat drukker is dan vanochtend.