De donderdag was een reisdag. Tenminste vanaf 15.30 uur. Daarvoor hebben we lekker ontbeten, rustig onze spullen ingepakt, een paar uur aan/in het zwembad gelegen en voor de laatste keer lekker geluncht in het river Kwai resort.

We zijn vandaag richting Bangkok gegaan om daar de nachttrein naar Surat Tani te pakken, 650 km zuidelijker. Op de weg naar Bangkok was het aanmerkelijk drukker dan toen we er 6 dagen geleden vandaan kwamen. Bangkok is berucht voor zijn veelal stilstaande autoverkeer. Misschien is dat de reden waarom we zo vroeg opgehaald werden. De trein zou pas om 19.30 uur vertrekken en op de heenweg hebben we er 1,5 uur over gereden. Als dat de maatstaf was, dan zouden we al om 5 uur op het station in Bangkok zijn. Veel te vroeg!

Om een uur of kwart voor 5 reed de chauffeur van het taxibusje een tankstation op. Die gaat even tanken, dachten wij. Maar neen, hij ging de weg vragen. 3 km verderop deed hij dat opnieuw. We waren inmiddels een kwartier verder. Weer 3 km verderop vroeg hij weer de weg. De passagiers in het busje (wij dus) kregen een beetje een onbehaaglijk gevoel. We kwamen nauwelijks meer vooruit qua kilometers, zaten zeker nog zo'n 60 km van Bangkok af en de chauffeur was de weg kwijt. Als dat zo doorging was het nog maar de vraag of we wel op tijd op het station zouden aankomen.

Na de 4e keer de weg gevraagd te hebben, zei Marike: ik zie een spoorlijn. En inderdaad zagen we tussen de kraampjes van een groente/fruitmarkt door een wagon staan. Maar geen station te zien. De chauffeur ging parallel aan het spoor rijden en draaide 300 meter verderop tussen 2 marktkraampjes door een parkeerterreintje op. Dit kon niet kloppen natuurlijk: we waren vast en zeker verdwaald. Willem zei: blijven jullie hier maar even wachten, dan ga ik wel even vragen of de trein naar Surat Tani hier toevallig ook stopt. Hij nam de treintickets mee, zag een stuk verderop 50 Thai zitten wachten (het was dus toch een station) en liep het kantoor van het stationshoofd binnen (op ieder station hangt hier een klein organogram aan de muur met foto's en pikorde voor iedereen duidelijk te zien). Ah, zei het stationshoofd: Tickets to Surat Tani. Ja hoor, trein 85 stopt hier ook, maar jullie hebben tickets vanaf Bangkok om 19.30 uur en hier komt hij pas om 20.50 uur. De eerste reactie was dus: shit! We zitten goed, maar hebben weer een belachelijke wachttijd voor de boeg op een station van niks. Er zat niets anders op dan het busje te verlaten en ons bij de wachtende Thai te voegen.

We waren in een voorstad van Bangkok gedropt. Dat wetende hadden ze bij het reisbureau de tijden op de voucher wel eens kunnen aanpassen! Dan waren we nog een paar uur in het zwembad blijven liggen.

De tijd werd door Willem en Sophie gedood met het verkennen van de buurt: veel eetkraampjes, de eerdergenoemde markt, veel kappers (4 in een straal van 500 meter), de nodige telefoonwinkels (daar barst het van in Thailand) en een seven/eleven. Willem maakte van de nood een deugd door zijn Thaise Samsung telefoon (die maar geen verbinding wilde maken met de laptop) om te ruilen voor een originele Nokia (het barst hier van de Chinees namaak).

Marike en Jonas bleven op het station (waar ook het nodige gebeurde/te zien was en waar je natuurlijk ook gewoon kon DS-en).

De trein kwam uiteindelijk om 21.20 uur (half uurtje vertraging).De Nokia bleek bij de eerste poging onmiddellijk als een perfect modem voor de laptop te functioneren.