Vandaag zijn we gaan vissen. Gaan wat??

Ja, inderdaad, vissen. Het ging niet vanzelf, maar de boys wilden op jacht (daar zijn het boys voor) en Marike was wel nieuwsgierig. Bij haar kwamen herinneringen boven van Denemarken: haar vader en ome Jelle, die op een bootje de zee optrokken (met zwemvest aan, want hoewel geboren in het mooie Gaasterland aan het Ijsselmeer, geen beste zwemmers) en uren later met een zak vol scholletjes terugkwamen. Voor mij (Willem) was het ook lang geleden, maar was het historisch gezien geen vreemde drive die me hier naar zee trok. De Van den Heuvels hebben hun hele jeugd in vakanties met veel plezier op het water gezeten en uren naar een dobber getuurd.

Sophie had geen zin: “het is toch zielig voor die vissen”. “Bovendien is het saai”. Dat laatste is inderdaad waar, wanneer je helemaal niets vangt. En dat waren we niet van plan. Bij het bureautje waar de fishing trip werd geboekt stonden borden met prachtige foto's op de stoep, waarop metershoge – met een hengel – gevangen vissen prijkten. Nou, daar gingen we dus voor.

De vrouw die me de tickets verkocht zei: “if you catch, you can cook in restaurant”. Ik dacht, dan zullen ze hem wel in vieren moeten hakken, want zo'n grote bbq hebben ze vast niet.

De vrouw had ook nog een mooie folder, met daarin dezelfde foto's en o.a. de volgende mededeling: “taxi will pick up your resort at 8.30 a.m.”.

We horen hier wel meer van dat soort verbasteringen en hebben daar iedere keer grote lol mee.

We werden dus om half 9 opgehaald. Om 9.00 uur zaten we op de boot. Het waaide stevig vandaag en Marike en Sophie hadden meteen de smaak te pakken. Lekker op het water (tot nu toe een schaars goed in ons gezin) gaat er meer van komen, dat is duidelijk.

Op de boot was er benedendeks een bak gevuld met water en inktvissen van een centimeter of 10. Het bleek het aas te zijn. Een stevige hap ineens, maar we gingen immers voor de grote jongens.

De boot werd verder bezet door 3 Thai (waaronder de stuurman) en 2 Duitsers (die achter op het schip gingen zitten). Na een half uurtje varen werd het anker uitgegooid. De hengels werden voorzien van inktvissen en de jacht kon beginnen.

Na een kwartier had Jonas er genoeg van. Hij ging verder in Harry Potter.

Ook Sophie dook weer snel in haar boek. Marike hield het een uurtje vol.

Na ongeveer 2 uur (en na 3 keer naar een ander plekje te zijn gevaren) was het eindelijk raak. Ik had een ronde vis van een centimeter of 35 te pakken. Groot genoeg voor de bbq (en goed voor een kilootje verse vis), maar geen supercatch.

Sophie werd wel wakker. Ze pakte weer een hengel en ging ook weer vissen. Met succes deze keer. Eerst haalde ze een prachtig stuk koraal naar boven (helaas moet je die teruggooien) en even later takelde ze een zeebaars binnen. Ze schrok ervan, maar was wel trots op haar vangst.

Een stukje verderop lag een bootje, waarop een man ineens geweldig aan een hengel stond te hijsen. Hij haalde een vis van meer dan een meter binnen, sloeg hem 2 keer op zijn kop met een stok en gooide hem in zijn koelbox. De bemanning van onze boot werd ook enthousiast en gooide nog een paar extra hengels uit. Helaas....

En daar bleef het bij, want aan het begin van de middag begon het ineens te stormen. De lucht betrok, de wind zwol aan en de golven werden steeds hoger. Dat was overigens wel leuk. Alleen de striemende regen erbij maakte het minder plezant. Er werd besloten de fishing trip voortijdig te beëindigen. We zullen dus blijven dromen van die big catch.

De 2 gevangen vissen werden in een zak gedaan en door mij bij een restaurant met de toepasselijke naam “Big Fish” afgeleverd met het verzoek om ze vanavond op de bbq te gooien. Geen probleem.

De vissen bleken best lekker en met wat friet en salade erbij voelden we ons een katholiek op vrijdag. Alleen jammer dat het al zaterdag was.