Olifantendag

Na een stevig ontbijt werden we weer vroeg opgehaald voor de volgende belevenis: Olifanten voeren, rijden en wassen op de Jumbo-tour.

Nadat we een Frans gezin hadden opgepikt reden we naar een markt om bananen in te slaan. Onderweg kregen we al wat uitleg: er is een verschil tussen Afrikaanse en Aziatische olifanten. De Aziatische zijn wat kleiner, hebben kleinere oren, maar zijn beter trainbaar (have bigger brains). Ze worden net zo oud als mensen. Ze zijn 2 tot 3 jaar drachtig (afhankelijk van of de baby een vrouwtje of een mannetje is). Ze kunnen binnen een uur na de geboorte al lopen en in het allereerste begin lopen ze als een dronkenlap (misschien heet het bier hier daarom Chang Elephant?).

Bij de geboorte wegen ze zo'n 150 kg. Olifanten zijn herbivoren en eten tussen de 200 en 250 kg per dag. Planten, bamboe, boomschors, en fruit. Eigenlijk alles wat ze in het bos tegenkomen. Ze drinken zo'n 200 liter water per dag.

Na een uurtje rijden waren we op de plaats van bestemming. Na wat uitleg over het ontstaan van het olifanten-center en over de herkomst van de beesten (voormalige werk- en circus-olifanten), moesten we ons gaan omkleden. We kregen allemaal een blauwe kiel en broek aan, heel hip met een laag kruis (zie foto's). We zouden namelijk nogal vies en nat kunnen worden, net als de olifanten.

Het programma begon met het voeren van de bananen. De gele voor de baby's en de groene voor de volwassen olifanten. Daarna kregen we les in de instructies waar de beesten naar luisteren:

Eerst leerden we opstappen: door het commando Nolong ging de olifant door de knieën. Dan zet je een voet op zijn poot en zwaait je been over zijn rug, waarbij je je vastgrijpt aan de bovenkant van zijn oor. Eenmaal bovenop zijn nek luidden de volgende commando's: Rechtdoor = Pai. Rechtsaf = Gué. Linksaf = Gué Gué. Stoppen = How. Tijd om toe te passen. Op de olifant klimmen was best een klus, maar eenmaal gezeten (hoog!!!) ging het rondje lopen – een keer linksom en een keer rechtsom – eigenlijk best goed. We voelden ons heel stoer, zo boven op die jumbo's. Later hoorden we dat ze helemaal niet naar ons luisteren, maar alleen naar hun vaste verzorger, de mahout. Hè, wat een teleurstelling. Of misschien maar goed ook, want er stond ook nog een tochtje bergop en bergaf op het programma, na de overigens weer heerlijke lunch van kippekluifjes, noedelsoep en rijst met groenten. Dus stegen we allemaal weer op, dit keer in tweetallen van berijder en passagier. Sophie voorop, Marike achterop een grote olifant. Jonas voorop, Willem achterop een wat kleinere met een paarse kuif. De mahouts liepen er naast en gaven de commando's. Het viel nog niet mee om naar boven te komen, want het had behoorlijk geregend en het pad was een en al modder. Dat die logge zware beesten daar überhaupt nog tegenop komen verbaasde ons. Maar het lukte, zij het héél traag. Eenmaal boven gekomen kregen de jumbo's weer wat te eten, wat ze trouwens onderweg ook naar hartelust uit het bos haalden. Langs het pad groeide genoeg lekkers. In de tussentijd kregen de muggen ook weer te eten, namelijk ons! Het was bloedheet daar en door al dat zweten was de beschermende DEET zo goed als verdwenen. Dat was dus een feestmaal voor de muskieten. Gauw weer weg, naar beneden. Dat was bijna nog moeilijker dan omhoog en we moesten ons goed vastgrijpen aan het touw dat om de rug van de olifant was gebonden. Het duurde wel even voor we weer beneden waren, want onderweg kreeg een van de olifanten, een vrouwtje waarvan de baby aan een ketting met haar meeliep, het op de heupen. Ze schrok ergens van of zo, begon te trompetteren en weigerde verder te lopen. Sterker nog, ze ging zelfs achteruit en gevaarlijk dicht langs de rand van het pad! Er onstond enige commotie, om niet te zeggen paniek, onder de mahouts, want ze kregen het beest niet zo snel op het pad terug. De rijder en passagier moesten er vliegensvlug af en de rest van het pad lopen (maar dat vonden ze bij nader inzien eigenlijk wel zo veilig). Na enig gesjor en geschreeuw ging de olifant weer recht staan en konden we onze weg vervolgen. Pfff …. veilig beneden. Het was ook eigenlijk wel mooi geweest, vonden wij. We kregen behoorlijk last van de benen. Tijd voor het wassen van de beesten. De mahouts leidden ze het water in en wij mochten getooid met een emmer en twee borstels er achteraan om onze olifant te schrobben. Nou zeg, dat hebben we geweten – het was een grote modderpoel en regelmatig zakten we tot onze knieën in de modder. Maar het was een onvergetelijke ervaring, dat wel. We hebben ervan genoten om die beesten lekker af te soppen, waarbij er af en toe wel wat mis ging natuurlijk: Jonas gleed van de rug in het water, Sophie werd bijna geplet toen onze olifant besloot op zijn andere zij te gaan liggen! En dan was er nog zo'n lolbroek die ons steeds maar nat spoot met zijn slurf. Maar aangezien we toch allemaal al smerig en nat waren, maakte dat de lol alleen maar groter. Uiteindelijk was het ook voor ons time to hit the showers en daarna werden we allemaal weer schoon teruggebracht naar Chiang Mai, moe maar voldaan.

's Avonds hebben vlak naast het hotel bij een echte Italiaan pizza gegeten. Lekker! En dan maar eens vroeg naar bed, want er zit weer een reisdag – of liever nacht – aan te komen: de nachttrein naar Bangkok op vrijdag de 13e! Als dat maar goed gaat...

Vliegende aap

Bij aankomst op Chiang Mai trainstation - onderweg ook nog vertraging opgelopen - was het 23.10 uur, maar er stond wel netjes een busje voor ons klaar om ons naar het hotel te brengen. Onze reisgenoten uit Huizen hadden nog geen transport geregeld, maar in ons busje was plaats genoeg en het bleek geen probleem om ook even langs hun hotel te rijden. In ons Hotel De Naga was alles prima geregeld, maar helaas bleek het bijbehorende cafe net te sluiten. Dan maar even naar de bar daarnaast voor een snelle hap, want honger hadden we wel. Dat werden cheeseburgers en friet - hoe Thais! Nog voor we het eten opgediend kregen viel de stroom uit!! Ook een belevenis als je driehoog op een terras zit uit te kijken naar de lichtjes op straat en in de omgeving. Die waren overigens even verderop nog wel aan, dus de stroomuitval was zeer locaal.

Uiteindelijk lagen we om half een allemaal in bed en hebben lekker geslapen, zij het wat kort, want de volgende ochtend stond de Vliegende Aap tour op het programma. Om 7.00 uur weer op dus. Na een lekker uitgebreid ontbijt zaten we op de afgesproken tijd (8.00 uur) klaar voor de pick up. Maar die had vertraging en het werd 9.00 uur voor we opgehaald werden. Een uurtje rijden later, met op het laatste stuk nog een paar aardige haarspeldbochten, waren we bij het vertrekpunt. We kregen allemaal een tuigje aangemeten en een helm opgezet en vervolgens werden we nog een stukje verderop in de jungle gedropt. De twee aardige en zeer bekwame gidsen, Mister Bi and Mister Son, zorgden ervoor dat we steeds aan alle kanten goed vastgeklonken waren voor ze ons een zetje gaven van het plateau - waarvan het hoogste op 50 m van de grond lag - de gapende diepte in. Wel even wennen, zo in het niets stappen op hoop van zegen. Maar ook ontzettend gaaf om aan zo'n lange kabel te glijden met boven en onder je alleen de jungle. Wauw, wat een belevenis. We kregen er alle vier maar amper genoeg van. Natuurlijk probeerden ze ons af en toe even voor de gek te houden, die twee meneren. Maar dat lukte ze niet, we vonden het veel te leuk en we hebben dus ook NIET gegild, ook niet als ze aan de touwbruggen gingen staan schudden terwijl wij er op stonden of ons zogenaamd lieten vallen bij het 'abseilen' . Eigenlijk duurde het veel te kort, maar er werd ons verteld dat de nieuwe en hogere plateau's in aanbouw waren en dat we dus zeker terug moesten komen voor meer. Wie weet ... We kregen bij de verzamelplaats nog een lunch (dat zit standaard bij al die tours inbegrepen) en daarna werden we nog bij een waterval in de buurt gebracht. Daar konden we omhoog om de waterval te bekijken. Wel mooi, maar niet heel spectaculair. Daarna weer de bus in en naar de stad terug.

's Avonds zijn we op pad gegaan naar de Night Market om even onze slag te slaan: twee zonnebrillen, een zijden kimono, twee voetbalshirts en nog wat klein spul - alles pas gekocht na flink afdingen uiteraard!! We waren ook op zoek naar de Kalare Food Center en het viel nog niet mee om dat te vinden tussen het gekrioel van alle standjes met koopwaar. Bij het Food Center koop je coupons en daarmee kun je dan bij een tiental verschillende stalletjes met eten uit even zoveel ' keukens' je maaltijd samenstellen. Er was Thais, Indiaas, Japans (sushi), Chinees etc. We hadden gehoord dat je er ook Europese gerechten kon eten, maar die bleken er toch niet echt te zijn, tot teleurstelling van de kinderen. Gelukkig (?) was er wel friet, dus ook zij hebben toch iets gegeten. Wij hebben de sushi geprobeerd en ook nog wat Indiaas, voor de variatie. Erg lekker. Toen we het bijna op hadden, begon het te regenen. Nou ja, regenen ... het kwam met bakken de hemel uit. Binnen no-time stond de straat blank en dat was jammer, Willem moest nog even wat geld uit de muur trekken en die was aan de overkant. Tja, wat nu? We stonden een tijdje te kijken (gelukkig nog overdekt) hoe er steeds meer doorweekte mensen naar binnen vluchtten en hoe de regen door de straat stroomde: het stond tot kniehoogte! Dat weerhield de tuktuks en de red-cabs (wat grotere open taxi's) er niet van om af en aan te blijven rijden. Uiteindelijk bleek er ook nog een geldautomaat te zijn die droog te bereiken viel en daarna zijn we dan maar in een tuktuk gestapt, die ons redelijk droog naar ons Hotel heeft gebracht. Maar gauw gaan slapen, want morgen wacht ons de Jumbo-tour: rijden op een olifant, maar zonder zadel o.i.d. We zijn zeer benieuwd.

Bergdorp dag 3

Onze 3e dag van de bergdorpbelevenis begon met een soort wentelteefje bij het ontbijt (vaak zijn er gebakken eieren en pannenkoekjes), waar flink van werd gegeten door de kids. Daarna gingen we met paard en wagen op weg naar een boerendorp (waar circa 300 mensen wonen in houten, armoedige huisjes). Onderweg stopten we bij een soort van kas waarin de prachtigste vlinder rondvlogen. Vervolgens ging het door naar een schooltje. De kinderen gaan hier vanaf hun 3e naar school tot en met hun 15e. De allerkleinsten worden opgevangen in een soort peuterspeelzaal. Veel kinderen die rondrennen en 4 tafeltjes waar sommige kinderen apart worden genomen en hun eerste Thaise en Engelse woorden leren lezen. Door de school heen lopend zie je vervolgens de leeftijd en de leerstof in niveau stijgen. Er wordt les gegeven in keurige en fleurige lokalen

In het dorp hebben we rondgewandeld en tekst en uitleg gekregen over het leven op het platteland. Alles draait hier om rijst. Men hoopt op 2 oogsten De eerste oogst is om zelf van te eten en de tweede is voor de verkoop. Af en toe zie je ook een akkertje mais (voor de beesten). Verder groeit er aan iedere boom hier fruit in allerlei soorten en maten. Het ene nog lekkerder dan het andere.

Na het ochtendprogramma hebben we nog even gezwommen en daarna geluncht (een soort nasi). Om half 3 uur vertrokken we richting station; onderweg werd een Boeddha aangedaan die je op kilometers afstand midden in het landschap ziet blinken. Hij blijkt op een helling te staan waar een trap met ongeveer 300 treden naar toe leidt. We kregen allemaal een paraplu tegen de zon. De binnenkant van enkele paraplu's bleek uit een mooi mozaïekje te bestaan, wat mooie foto's opleverde (en die gouden Boeddha's blijven ook prachtig).

Op het station bleek de trein weer eens vertraagd. Men meldde bij aankomst dat het één uur was, maar uiteindelijk bleken het er twee te zijn. Vreemd, want er zit geen enkele andere trein voor degene die wij moeten hebben; het is dus een kwestie van op ieder station (te) lang stoppen.

Onderweg naar Chiang Mai is dit dagboek bijgewerkt (werken in de trein is hier ook gewoon mogelijk). Eens kijken of we vóór 22.00 uur in het hotel zijn en dan nog wat te eten kunnen krijgen (volgens de site van het hotel geen probleem: restaurant open tot 23.00 uur en de roomservice tot 24.00 uur). We gaan naar een zogenaamd boetiek hotel; 4 dagen lekker luxe midden in de stad.

En eindelijk ook weer Wifi, zodat we eens kunnen gaan uploaden.

Het eerder deze week gedownloade programmaatje om de Thaise telefoon als modem te gebruiken blijkt niet te werken. Willem gaat een nieuwe poging doen. De telefoon heeft namelijk wel bijna overal bereik, inclusief internet. Even aan elkaar koppelen en dan kunnen de uurtjes in de trein zelfs worden benut om het thuisfront mee te laten genieten. Verhaaltjes en foto's kunnen dan anywhere, anytime worden gedeeld. Het heet niet voor niets World Wide Web (aldus Willem).

Bergdorp dag 2

Onze 2e dag van de bergdorpbelevenis begon met strawberry pancakes en gebakken eieren. Daarna volgde een wandeling van ongeveer 3 kwartier langs een rivier. Marike haakte na 5 minuten af. Ze had last van buikloop en bleek na terugkeer in de lodge liefdevol te zijn opgevangen (ze kreeg een tros bananen voor het betere stopwerk).

De wandeltocht leidde af en toe door dichtbegroeid gebied. Ook werd de rivier een keer of 6 overgestoken. Daarna gingen we vissen met “speren”. Die bleken te bestaan uit ijzeren staafjes van een meter lang met een trekveermechanisme eraan en lekker scherp aan de voorkant. Aanspannen, richten en en doorklieven. Dat is het principe.

De theorie bleek weer eens eenvoudiger dan de praktijk. De vissies bleken ook erg klein (max. 8 centimeter). Met een duikbril op voorover in de rivier en dan wachten tot er een visje voorbij zwemt. Geduld is een schone zaak en de vangst door de Hollanders was matig (3 stuks), maar verder is het wel humor.

Na het vissen was het tijd voor jungle-cooking. Een van onze begeleiders dook met een kapmes de jungle in en kwam terug met 2 stukken bamboe van 3 meter lang en een diameter van een centimeter of 5. Zoals bekend is bamboe hol van binnen en gaat ieder verdikking aan de buitenkant (een maand-ring?; het spul groeit als een gek) gepaard met een afsluiting aan de binnenkant. Je krijgt dus een soort holtes waar je iets in kunt doen. De Thai maakte de onderste holte open door er een gaatje in te prikken. Vervolgens werd de bamboekstok omgedraaid en werd de bovenkant gevuld met rijst. Daarna werd de bovenkant dichtgemaakt met blad van een bananenboom en we bleken een perfecte rijststomer te hebben. De stok werd in een kampvuurtje gezet, na een kwartiertje fikken en 5 minuten nastomen bleek de bamboepijp gekookte rijst te bevatten. De pijp wordt opengesneden en er werd een rol rijst op een banenenblad (het perfecte tafelkleed) gelegd. Wat salade erbij, wat dipsaus (een soort van hete, nattige couscous) en een soepje met kruiden en een paar zojuist (door de Thai) gevangen rivierkrabjes erbij en eten maar. Dat kun je inderdaad een ervaring noemen. Die hap kennen ze niet bij de MacDonalds.

Hartstikke leuk. How to survive in the jungle. Dat kan nog handig zijn voor als we over een week of 2 naar tree-tops gaan. Daar nog een paar trucjes leren en we kunnen definitief verhuizen naar een boomhut.

Toen we om een uur of drie terug waren bij de lodge zijn het zwembad ingedoken. De watertemperatuur was 31 graden, evenals de temperatuur van de buitenlucht. We hebben wat gedoezeld in het overdekte zitje naast het zwembad en genoten van de omgeving en een tropische bui. Het had wat weg van een middagje naar de sauna and it looked and felt like paradise.

's-avonds hebben we lekker gegeten (o.a. Yellow curry) en lekker gekletst met Adriaan en Beate uit Huizen. Zij heeft in de sales gewerkt bij Nike dus de hele familie heeft allemaal kleren (en naar later blijkt ook koffers) van Nike. Probeersels die onder het personeel werden verdeeld. Tegenwoordig zit ze bij HP (waar ze geen laptops blijken uit te delen). Adriaan is IT professional, free-lancer en nu bezig aan een klus bij RBS, een van de opkopers van ABN- AMRO. Ik (Willem) heb hem De Prooi aangeraden, waarin de ondergang van ABN-AMRO (en na de kredietcrisis bleek ook bijna van RBS) wordt beschreven.

De kids hebben al 2 dagen fun met Lotti (12 jaar) en Floris (net als Jonas zojuist 9 geworden).

Beate is van oorsprong Hongaarse en hun kinderen spreken het vloeiend Hongaars. Dat maakt het natuurlijk voor de kids die alleen maar Roois praten natuurlijk ineens ook best bijzonder . Vandaag gehoord: “hoe spreek je Sophie uit in het Hongaars?”. Van die dingen, ja.

In Prae (get out station Ban Pin!!)

Vandaag zijn we op weg gegaan naar wat ze bij Greenwood travel aanduiden als “een bergdorp belevenis”. Op basis van een tip van Jan Herman en Jolanda.

Na een treinreis vanuit Chiang Mai worden we in station Ban Pin (op google maps niet te vinden) opgepikt en gaan we in een open pick-up richting onze belevenis. Met 100 km per uur achter in een pick-up-truck is op zich al een belevenis, maar op het programma van de komende 2 dagen staan diverse dingen die we thuis nooit doen. Vandaag was dat zwemmen onder een waterval en een Thaise massage. Met name de massage was kicken. Anderhalf uur word je stevig onderhanden genomen door lief glimlachende dames met een ongelofelijke kracht in hun handen, ellebogen en voeten.

Ook zijn we opnieuw meegenomen naar een local market. We hebben er 4 verschillende soorten fruit gekocht die we in Europa niet kennen. Gewoon om lekker te proeven en de lokale economie te stimuleren.

We zitten in wat ze in Amerika een lodge noemen in the middle of nowhere. 30 meter verderop zit in een andere lodge een gezin uit Huizen (met kinderen van nagenoeg dezelfde leeftijd, dus dat klikt). De krekels maken een hels lawaai en af en toe hoor je ook andere – meer onbekende – geluiden (vogels??). Er zit ook een salamander in de slaapkamer. Eens kijken of die niet bereid is de kinderen gezelschap te gaan houden (die willen immers al lang een huisdier).

Nog steeds geen verbinding en geen wifi in de buurt. We zouten het log nog even op voor de buitenwacht.

Fietsen in Chiang Mai

Vanwege de vertraging van de trein moesten we ons haasten om op tijd te zijn. We hadden om 13.00 uur afgesproken voor een private tour. Met zijn vieren en een gids. De gids blijkt weliswaar Engelstalig te zijn (het fietsbedrijfje wordt door een Nederlander gerund, maar die heeft al een gezinnetje onder zijn hoede), maar dat vinden we allemaal geen probleem. Hij is erg aardig en grappig en kan mooi vertellen. Verder vind hij het geen probleem om af en toe een family-picture te maken.

We doen een rondje van 25 km. We gaan vrijwel meteen het buitengebied in en fietsen op rustige weggetjes langs mooie plaatsen. Als eerste komen we bij een chinese tempel, waar Sophie een muntje in één keer van 3 meter afstand in een klein potje gooit – wat bijna nooit iemand lukt en wat veel geluk moet brengen in de rest van haar leven. De gids is erg onder de indruk en deelt meteen een high-five met Sophie. Verder gaan we langs een leprakolonie, een lokale bakkerij (man, vrouw, 2 pubers die iedere dag werken van 5 tot 5 en 4500 broden per dag bakken), een pottenbakkerij (waar een 13 jarig jongen iedere dag 2500 potten draait voor 300 baht loon), een snoepfabriek (waar men snoep maakt van 70% rijstpoeder, 10% suiker , 10% smaakstof en 10% kokos), een Chiang Mai tempel en een lokale markt. We krijgen overal lekkere dingen om te proeven. Een fantastische middag! Ook de kinderen genieten ervan. We hebben veel geluk met het weer; het heeft de hele ochtend stevig geregend in Chiang Mai, maar tijdens het fietsen is het zonnig en 35 graden. Wel weer flink zweten dus. Om 6 uur zijn we terug in het hotel. Na een duik in het zwembad (ook hier een towel-service; zal wel standaard zijn in Thailand) hebben we Mexicaans gegeten bij een Amerikaan met zonnebril op en een gele pyama aan. Muziek van James Brown.

Willem is nog op zoek gegaan naar een wireless point om drivers en programmaatjes te downloaden. De telefoon heeft een prima internetverbinding, maar de telefoon aan de laptop koppelen werkt nog steeds niet. Het blog loopt daarom achter.

Ayutthaya, de eerste tempels

Op onze aankomstdag hebben we niet veel meer gedaan. Beetje bijkomen, zwemmen en uit eten.

We hebben heerlijk Thais gegeten (en Jonas natuurlijk gewoon friet met ketchup) op een floating restaurant. 10 gerechten, 2 halve liters bier en 4 cola voor 1070 baht (= 26 euro).

Op vrijdag hebben we een tuktuk geregeld, die ons langs de tempels van Ayutthaya wilde rijden. Kosten: 300 baht voor 3 uur. De tuktukchauffeur heette Mai en bleek al snel een tuktukvrouw te hebben die Gai heette en verder 2 tuktuk-kinderen. Het was kortom een tuktuk-family, compleet met foto's aan de binnenkant van de tuktuk en een hotmailadres! Man en vrouw reden ons rond en pikten onderweg een van de kinderen op.

De tempels zijn fantastisch (zie foto's). Na een uurtje of 3 rondgetourd te hebben, hadden we de hoogtepunten wel gezien en waren we toe aan een koele duik in het zwembad. Maar er moest ook nog een nieuw mobieltje worden aangeschaft. Misschien kon de tuktukfamily daar ook nog iets betekenen? Ja hoor, ze wisten wel een shopping-center en wilden ons er graag naar toe brengen. Sophie en Jonas hadden daar toch niet meer zo'n zin in, die wilden zwemmen (temperatuur is een graad of 33 en het is heel vochtig en wel even wennen). Dus toch maar eerst terug langs het hotel. Vanaf daar is Willem meegegaan met de tuktuks en na een uur kwam hij terug met een prachtmobiel. Er kan weer gebeld en geïnternet worden, maar hoe sluit je het ding aan op de laptop? Dat blijkt niet eenvoudig; die standaardfunctie zit er niet op.

Dan maar op zoek naar drivers en programmaatjes die het ding wel aan de praat krijgen. Alles is immers te vinden op het internet. Denkt hij.............. (wordt vast vervolgd, want het lukt nooit in een keer).

Bij het zwembad liggen voor alle gasten schone badhanddoeken klaar; service van het huis. Verder maken we de eerste hoosbui mee. Lekker, stortregen terwijl je in het zwembad ligt.

Na het eten hebben we de nachttrein naar Chiang Mai genomen. Oorspronkelijke vertrektijd was 19.35 uur, later omgeboekt naar 21.00 uur en uiteindelijk vertrokken om 22.15 uur. Iets minder pünktlich als in Deutschland. De airco-slaapcoupé's waren prima. Het is wel even wennen aan het wiebelen van de trein en het rammelen van de losse onderdelen links en rechts. Chiang Mai, here we come.

De reis naar Bangkok airport

Woensdag 4 augustus was het eindelijk zo ver. De reis kon beginnen. Eigenlijk is vanaf vrijdag vrij en dan pas op woensdag vertrekken te lang (vind ik, Willem). Je doet niet veel. Beetje fietsen, boekje lezen, hangen. Vakantie als in Italië, maar dan thuis. Verschil is wel dat je weet dat je reis nog gaat beginnen. En oh ja, als hetgeen je dan actief doet bestaat uit het afbreken van het zwembadje in de tuin, dan ga je ervan uit dat over 4 weken in Nederland buiten zwemmen voor deze zomer afgelopen is. Je bent dus ook alweer bezig met dingen na de vakantie.

In tegenstelling tot ons normale vlieggedrag (Weeze, max 1 uur voor vertrek aanwezig, gaat altijd goed) waren we erg vroeg. We zijn naar Dusseldorf gereden en hebben de auto geparkeerd bij het hotel waar we aan het eind van de reis zullen overnachten. De shuttle was er binnen 5 minuten; we stonden al om half 3 op het vliegveld. Het inchecken duurde 5 minuten (geen rij) en dus waren we al voor 3-en gereed voor vertrek (om 17.15 uur).

Dan maar wat eten en drinken, want ja wat heb dan beters te doen? Gelukkig kun je meteen aan het weizenbier. Je bent immers in Duitsland.

Het vliegtuig vertrok nagenoeg op tijd. Omdat we normaal altijd met Ryanair gaan ben je er niet meer op berekend dat ze in zo'n vliegtuig binnen een uur ook weer met eten voor je neus staan. Wat dus wel het geval is.

Het voordeel van vliegen is dat je binnen 11 uur aan de andere kant van de wereld staat, maar verder is het natuurlijk behelpen. Tegen de tijd dat je in slaap dreigt te vallen (ongeveer om 1 uur Nederlandse tijd) komt er iemand langs dat je je wel even moet 'ansnoeren', want het turbuleert 'ein wenig' boven Oezbekistan (daar waren we ongeveer). En om 2 uur Nederlandse tijd roept men: Guten Morgen, Frühstück.Je bent dan wel meteen wakker en ziet de eerste zonnestralen boven India.

Op Bangkok airport verliep alles ook vlotjes. Hoewel.. Mijn telefoon van de baas blijkt niet simlockvrij. Een Thaise simkaart erin en dan voor bijna niets een maand online bleek iets te gemakkelijk. Morgen dan maar op zoek naar een Thaise telefoon. Men blijkt hier dusdanig bij de tijd te zijn, dat er na de komst van een nieuw modelletje meteen een nieuwe wordt aangeschaft en er voor arme en onwetende toeristen plenty tweedehandjes worden aangeboden. We zullen zien. Je moet immers wel kunnen internetten in de jungle. Je kunt daar tegenwoordig 'tuben' (verhaal volgt over een week of 3) en 'youtuben' (filmpjes van de aapjes uploaden).